ακτιβιστής οκνηρίας

xρημάτισα υπουργός απέχθειας καθώς και συνδικαλιστικό όργανο ανισορροπίας. τις απελεύθερες στιγμές μου αποτυπώνω μηδενικά σε πάλλευκους κόσμους. διέπομαι από την έμμονη της αναδόμησης μη αναστρέψιμων στιγμών ηδονής και έχω ενστάσεις για την αρχετυπική μορφή του ωραίου

Sunday, January 18, 2015

Τη νύχτα


η ζωή γίνεται
λιγότερο άδικη.
Στρώνει αστέρια
για να προχωράς
στα ενδότερα της.
Σαν σταρ των σινεμάδων.
Μούφα λάμψεις
που σε οδηγούν
σε μια άβυσσο από ιδρώτα
σπέρμα
και κάτι από ελπίδα.
«Η μέρα που θα έρθει θα είναι πιο φωτεινή.»
Στο υπόσχομαι.
Αλλά δεν είμαι σίγουρος.
Τα αστέρια πάντα εξαπατούν.

Η νύχτα πάλι.
Φαλκιδεύει τη βοή
με μιαν ακατανίκητη σιωπή
που ποτέ κανένας άνθρωπος
δεν άντεξε για πολύ.
Τότε χτυπάνε τα πλήκτρα.
Μπαίνουν τα παγάκια στο ποτήρι.
Ντουλάπια που ανοιγοκλείνουν.
Πατούσες που βεντουζάρουν στα πλακάκια.
Ένα ψυγείο να τερετίζει αμανέδες.
Ένα χαστούκι.
Μια βρισιά.
Μια πόρτα που σπάει πίσω σου.

Κανείς δεν μπόρεσε ποτέ
να αντέξει τη σιωπή της.
Γιατί τότε βγαίνουν τα τέρατα.
Οι θόρυβοι τα τρομάζουν.
Τα τέρατα.
Τα κρατούν πίσω από
τους αμφιβληστροειδείς σου.
Τα μάτια
ειναι το τελευταίο σου προπύργιο.
Τα μάτια σου.

Και τα μάτια σου.

0 Comments:

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home